Voor de 4e keer zijn we op weg naar Muiden voor de start van de 15e YSY Ronde om Noord Holland. Er staat een zuidwesterwind 4-5 en dus niet bezeild. Na de sluis bij Lelystad nog even onder zeil geprobeerd maar dan zouden we bij aankomst meteen door kunnen naar de start dus de motor maar aangeslingerd. Na een plaatsje in de havenkom van Muiden toegewezen te hebben gekregen gaan we ditmaal een hapje eten in Graaf Floris waar het gezellig druk is met medezeilers. Bij terugkomst is Bauke al aan boord aangekomen.

We hebben een wereldstart!

Om 8 uur stapt Allard aan boord, de bemanning is compleet. Onze start is om 10:00 uur en dus verlaten we om 09:00 de haven van Muiden. Nadat we ons gemeld hebben bij het meldschip positioneren we ons voor de start. Het startschot valt, we kijken om ons heen en zijn bij de eerste tien. Voor ons doen hebben we een wereldstart! Met een bakstagwind gaan we langs het Paard van Marken. We besluiten de halfwinder te zetten. Helaas zit de halfwinder gedraait en moet hij weer naar beneden, dit kost tijd. Als later de halfwinder wel staat blijkt de te volgen koers richting Enkhuizen te diep bezeild is, de halfwinder vult zich niet goed, dit kost nog meer tijd. We besluiten de halfwinder weer te strijken en de fok bak te zetten. Omdat de spinnakerboom in een eerdere versie van de Ronde verloren is gegaan moeten we de fok handmatig bak houden…… Na de sluis van Enkhuizen gaan we de halfwinder weer zetten bedenken we.

13:11 uur finishen we bij Enkhuizen. Hier moeten we een verplichte stop van 1,5 uur voldoen. We maken gebruik van deze tijd om een soepje en een broodje. Precies 1,5 uur later starten we opweg naar Kornwerderzand. Helaas voor ons is de wind verder gekrompen van ZW naar Z zodat we wederom niet de halfwinder kunnen zetten. We besluiten om licht af te kruizen richting Kornwerderzand. 3 uur en 26 min. later finishen we bij Kornwerderzand.

Eten met 30kn hoog aan de wind.

We kunnen direct door de sluis maar na de sluisen mogen we niet meer aanleggen. We starten meteen weer en gaan op de Waddenzee eten. Helaas voor ons neemt de wind in een bui toe tot 30 kn en word het weer circuswerk om de bami naar binnen te schuiven. Gelukkig kunnen we zonder kruisen de Waddenzee over en is dit eindelijk lekker zeilen. Als het donker word hebben we ook de stroom mee en worden we door het Marsdiep naar buiten gespoeld.

Afgebroken!

We hadden gedacht te moeten opkruisen richting IJmuiden maar het is bezeild! Met een knoop of 7 zeilen we richting het zuiden.

Om 0:30 uur ontvangen we het volgende bericht via de marifoon:

Namens de organisatie van de YSY Ronde om Noord-Holland, het volgende bericht:  

In district IJmuiden staat een waarschuwing voor 7BF. 

Wij verwachten dat vannacht deze waarschuwing uitgebreid wordt naar district Texel. 

Daarom heeft de organisatie besloten de wedstrijd, cq tocht, af te breken.  

Geadviseerd wordt om voor de nacht een haven op te zoeken.

We overleggen met elkaar en besluiten om het advies op te volgen. We zijn dan inmiddels al een uur op de Noordzee en moeten terug tegen de stroming naar Den Helder. De wind neemt ondertussen al toe en we zijn blij als we om 02:30 uur in de haven van Den Helder vast liggen.

Mee met het tij.

Om nog een beetje gebruik te maken van de stroming verlaten we de haven van Den Helder alweer om 08:00 uur. Met alleen het grootzeil in het 2e rif blazen we met 35kn tot in vlagen 40kn wind richting Den Oever. Bij Den Oever is Bauke helaas genoodzaakt om af te stappen in verband met een opkomende migraine. Met z’n 3en varen we richting de Ketelbrug. Met het 2e rif erin en de 80% fok op lopen we met een bakstag tot halve wind een dagrecord afsurfend van een golf van bijna 10kn!  

Na de Ketelbrug komt het Ketelmeer, bij gebrek aan golfen loopt ook hier de snelheid weer op tot boven de 7 kn zodat we om 17:30 de landvasten in de thuishaven weer vastmaken.

Totaal gezeild: 184 mijl waarvan 14 uur gemotort. We zijn over de eerste 2 legs 29e geworden in de klasse SW hoog.

Even een paar indrukken in het onderstaande filmpje.

17 juni, we zijn vandaag vanuit de Roggebot naar Muiden gevaren voor de start van de Ronde om Noord Holland van 2010. Om 10:00 uur hebben we de trossen los gegooid. Meteen vanaf de haven kunnen we zeilen. Met 6 kn zeilen we het Vossemeer over. Vervolgens het Ketelmeer over. Er staat een noorder wind 4-5. Eenmaal onder de Ketelbrug door zetten we koers richting Lelystad. Alles is vandaag bezeild zij het met een bakstagwind of plat voor het lapje. In de loop van de middag neemt de wind toe tot windkracht 6. Met rollers op de kont is het flink inslingeren. Om 17:30 lopen we de haven van Muiden binnen. 
 

Om 11:30 is de start van de SW laag klasse. We zijn ruim optijd aanwezig en melden ons bij het meldschip. Daarna hijsen we de zeilen en kruisen voor de startlijn langs. Helaas is de start niet helemaal duidelijk en starten we slecht. Wij maken eerst een slag naar boven terwijl de rest van het veld eerst een slag opzij maakt. Helaas is voor ons Enkhuizen niet bezeild en moeten we een slag maken bij Enkhuizen om goed bij het finishschip aan te komen. Wij finishen om 15:15.53 uur. Hier mogen we niet eerder starten dan twee uur nadat we gefinisht zijn. Bij de sluis is het ontzettend druk en de harde wind van opzij maakt het er ook niet makelijker op. We starten uiteindelijk om 17:21.10 uur. Het waait 20-25 kn en we moeten wederom kruisen naar Kornwerderzand. We zeilen te ver naar de sluisen door zodat we terug moeten voor het finishschip. We finishen om 23:34.14 uur. Hier kunnen we meteen schutten naar de waddenzee. Het waait inmiddels N-NW 6. Ook hier moeten we twee uur wachten voordat we verder mogen. Iedereen is al moe van de reis hiernaar toe dus we eten wat en gaan een tijdje slapen. Om 2:34.14 vertrekken we weer uit Kornwerderzand. Omdat we na tweeeneenhalf uur nadat we gefinishd zijn vertrekken krijgen we waarschijnlijk we een straftijd van een uur maar dat is niet anders, iedereen was toe aan een beetje rust. We hadden gedacht dat het hele waddenzeetraject bezeild was maar omdat de wind is gaan krimpen is het stuk naar boven richting de eilanden helaas een stukje kruisen. Daarna in Ã©Ã©n streep richting IJmuiden. Het waait nog steeds 25-30 kn zodat de zee zich al mooi opgebouwd heeft. Regelmatig worden we weggezet door een golf. Eindelijk na 11 uur zeilen lopen we de haven van IJmuiden binnen. Het is dan 12:07.41 uur. We zoeken een ligplaats in de haven en maken de boot een beetje aan kant. Het thuisfront word gerustgesteld door een belletje van onze kant dat we weer veilig in de haven liggen. Het is inmiddels al 13:30 uur en Nederland moet tegen Japan voetballen tijdens het WK. Online via de laptop kijken we de wedstrijd. Vanavond rest ons nog de uitslag, eten en een feestavond………….  

20 juni, we worden om 8:00 uur wakker. Langzaam aan maken we ons klaar om te vertrekken. Na het onbijt met verse croissantjes en warme broodjes (wat is dat toch lekker he, een oven aan boord) gooien we de lijnen los op weg naar huis. Nadat de de sluisen bij IJmuiden zijn gepasseerd kunnen we al zeilen. Het hele Noordzee kanaal zeilen we! Zelfs door Amsterdam heen. Bij de Oranjesluizen laten we de zeilen even zakken om deze vervolgens na de brug weer te hijsen om koers te zetten naar Lelystad. Er staat ongeveer 20-25 kn wind met uitschieters.

 Lelystad is gelukkig bezeild. We moeten een beetje haast maken om ervoor te zorgen dat we voor 20:30 uur onder de Ketelbrug door zijn anders kunnen we niet meer thuis komen. Gelukkig gaat de sluis bij Lelystad snel. Het waait nog steeds 20-25 kn en we zetten het eerste rif. We stellen het waypoint in op de Ketelbrug en zien dat we hier 19:20 uur aan zullen komen. We zeilen zo snel mogelijk naar de Ketelbrug anders moeten we een half uur wachten voordat deze weer draait. Samen met een platbodem gaan we richting de Ketelbrug. Als we daar aankomen gaan de lichten op rood/groen, laten we de zeilen zakken en varen onder de brug door, het kan niet beter. Na de brug hebben we een bakstagwind en we zetten weer vol tuig. Met 6+ kn zeilen we richting thuishaven. Onderweg toverd de schipper de ene lekkernij na de ander uit de kombuis.  We zeilen tot aan de de thuishaven en gaan zo hard dat we de motor bijna in de achteruit moeten zetten om af te remmen. Om 21:15 leggen we de Spero Invidiam weer op zijn plek. Totaal 230 mijl gezeild.  

Bekijk hier onze Ronde om Noord Holland 2010

18 juni

Aanloop naar Muiden voor het rondje Noord Holland. In totaal zijn we dit keer met z’n 5-en. Hotze, Sybo, Doekele en Jeffrey vertrekken vanuit Roggebot. Bauke zal in Lelystad opstappen. Daarna, wanneer we door de sluis zijn kan er gezeild worden. Helaas moeten we een paar slagen maken en komen we pas om +/- 20:00 uur in Muiden. Nadat we ons tegen een andere boot hebben geparkeerd melden we ons aan en gaan we op naar de BBQ.

De volgende morgen varen we in colone uit. We moeten om 10:00 uur starten. Nadat we de zeilen gehesen hebben gaan we op zoek naar het startschip. Net als vorig jaar is deze nog niet zichtbaar als we bij het eiland pampus zijn. Hij ligt zover weg dat we net op tijd zijn om ons aan te melden en richting het startveld te zeilen. We liggen eigenlijk nog niet helemaal in de goede positie als het startschot klink. HET IS WEER BEGONNEN. Het waait stevig, 25 kn en we hadden voor de start al besloten om een eerste rif te zetten. We gaan hoog aan de wind richting het paard van marken en dan nog hoger aan de wind richting Enkhuizen. Om 12:35 finishen wij bij Enkhuizen. Net zoals vorig jaar is de sluispassage weer één groot spektakel, iedereen wil namelijk zo snel mogelijk naar de andere kant. Om het feestje helemaal compleet te maken staat de wind ook nog een dwars op de wachtbox en sluis. Om 13:47 starten we weer. Nog steeds hoog aan de wind en het 2e rif gaat erin. De windmeter tikt regelmatig over de 30 kn. Halverwege Enkhuizen – Kornwerderzand zien we de later gestarte groepen ons inlopen. We besluiten om niet onderweg te eten maar bij de sluizen van Kornwerderzand. Om 16:51 vliegen we over de finish bij Kornwerderzand. We eten voor en tijdens de sluis. Daar staan een paar familieleden ons op te wachten. Daar staat tevens een windmeter die ons verklapt wat ons op de wadden ons te wachten staat, NW 6. 18:39 start de laatste leg, Kornwerderzand – IJmuiden. We kruisen op richting het gat bij Den Helder. We zien een boeglamp voorbij drijven……..het blijkt die van ons te zijn. Halverwege horen we dat een Dehler 34 zijn mast verspilt heeft. De wind neemt helaas niet af. Regelmatig kruist ons een spookschip. Meestal heeft deze geen verlichting, af en toe wel. Erg lastig en gevaarlijk bovendien. Als we het gat bij Den Helder uit zijn gaat Sybo onderdeks om te slapen. Dit komt er niet van want hij wordt meteen zeeziek. Er staat een hoge zee. We laten het 2e rif erin ondanks dat dat we nu ruimer zeilen. Achteraf gezien had het 2e rif er wel uit gekund maar niemand had hier de puf voor. Allemaal zijn we een beetje suffig door de hoge zeeën.  Even over 6- en lopen we de pieren van IJmuiden binnen. Op dat moment komt Sybo ook weer bovendeks. De finishtoeter klinkt voor ons om 6:23 uur. Het zit er weer op. We eindigen dit jaar 54e in onze klasse. Volgend jaar beter, hopelijk waait het dan iets minder, veel wind werkt volgens ons niet in ons voordeel.

We geven als we in de haven van IJmuiden alle stukken af en vertrekken meteen weer richting huis. Geen slaap dus. Op de stuurautomaat werken we het Noordzeekanaal af. We komen er ook nog achter dat onze spiboom waarschijnlijk ergens op de bodem van de Waddenzee of Noordzee ligt. Jefrey slaapt bijna de hele reis, ik denk zo’n 75% procent van de hele ronde om noord holland!! Die krijgt dus niks mee van Amsterdam enz. Vanaf de oranjesluizen kunnen we weer zeilen. Met een lekker windje varen we in 1 streep richting Lelystad. Daar stapt Sybo af wegens andere verplichtingen later op de dag. Nadat we de sluis bij Lelystad gehad hebben zeilen we richting Ketelbrug, het Ketelmeer over en richting thuishaven. Daar maken we de boel aan kant en zit de Ronde om Noord Holland 2009 er weer op. We hebben 227 mijl gevaren, met 14 motoruren.

———————————————————————————————————————————————

========================================================================================

Bij onze eerste Ronde om Noord Holland is een journalist van het blad ‘Zeilen’ met ons meegevaren en heeft het volgende stuk geschreven.

Een ontspannen eerste ronde

Tekst: Heleen Heijnis

“Zie jij het startschip?”

Sybo tuurt over het water, zoekend naar een grote tweemaster. Links van ons ligt Pampus, rechts de lange dijk naar Lelystad.

˜Daar! Op één uur!”

Iedereen volgt de wijzende vinger van Sybo. In de verte zien we het startschip liggen. Sybo geeft zijn vader instructies:

“We moeten ons eerst melden. Dus tussen die twee schepen doorvaren.”

We verleggen de koers om ons te gaan melden. Het is kwart over elf, we hebben nog een kwartier voor de start. Direct toen we de haven van Muiden verlieten werden de zeilen gehesen. Er staat een goede westenwind, tussen de 20 en 25 knopen. Om ons heen tientallen schepen die hetzelfde doel hebben: zo snel mogelijk naar IJmuiden. Ik vaar mee op de Spero Invidiam, een Dehler 32 die sinds 2006 in het bezit is van de familie Talsma. Schipper is Hotze, een echte Fries die de rust zelf is. De bemanning bestaat verder uit zoon Sybo en zwager Doekele. In Kornwerderzand zal Bauke, broer van Doekele, opstappen.

Het 5 minuten signaal waaiert over het water. We zijn net langs het meldschip gevaren en zeilen nu weer richting Muiden. Waar is toch de startlijn? Uit de bewegingen van de ons omringende schepen valt niet veel op te maken. Iedereen is aan het kruisen in hetzelfde kleine stukje Markermeer. Sybo staat op de uitkijk.

“Kijk daar is de boei. Daar loopt de startlijn!” Intussen horen we het volgende signaal. Wat zullen we doen? Overstag? Maar dan lopen we het risico te vroeg over de startlijn te gaan. Op het laatste moment besluit Hotze een slag terug te maken. Precies dan klinkt het startsein en moeten we weer overstag. Sybo vloekt binnensmonds. Hadden we toch door kunnen varen!

De race is begonnen. We hebben perfecte wind, we kunnen in een rak naar Enkhuizen. De Spero Invidiam ligt op één oor en heeft een lekker gangetje. Hij is erg loefgierig en om de haverklap klinkt dan ook: Lozen! De grootschoot wordt gevierd en het schip trekt weer bij. Hotze heeft beide handen op de helmstok, Sybo houdt de grootzeilval in zijn handen om op elk moment te kunnen lozen. Na een paar minuten beginnen beide naar het zeil te kijken en dan naar elkaar. Zullen we een rif zetten? Dan loopt hij veel stabieler. De keus is snel gemaakt. Sybo steekt snel een rif met hulp van Doekele. Toch neemt het meer tijd dan gedacht. Links en rechts zeilen schepen ons voorbij.

˜Dat maakt ons niet uit, zegt Hotze, natuurlijk willen we een goede tijd neerzetten maar het gaat om het volbrengen van deze ronde. De Spero Invidiam is ingedeeld in de klasse SW Laag en is daar het langzaamste schip. Dus is het niet zo vreemd dat we achter in het veld liggen. ˜Je had ook niet alles door moeten geven’, zegt Sybo, ˜we gebruiken toch niet alle zeilen.”

De lucht biedt een echt Hollands schouwspel: donkere en witte wolken in grote stukken blauw. De wind is vlagerig en heeft uitschieters naar 30 knopen. Het schip duikt af en toe diep de golven in. Al snel zien we het Paard van Marken. Het is een prachtig gezicht om het hele veld langs dit markante stukje Nederland te zien stuiven. Nog een uurtje naar Enkhuizen, het gaat veel sneller dan verwacht. Sybo heeft de planning gemaakt en is bang dat we precies met stroom tegen het stuk over de Waddenzee moeten zeilen. Maar als het zo doorgaat zijn we daar veel vroeger en kunnen we van het goede tij profiteren. De wind krimpt een beetje en daardoor zeilen we een stuk rustiger. Het schip snijdt door het water. Doekele en Sybo zoeken de horizon af naar de finishlijn.

˜Ja, daar is hij!” Sybo wijst naar een motorjacht met de bekende vlag. Dan komt ook de boei in zicht die de finishlijn markeert. Om 14.14 uur klinkt de hoorn voor ons. De eerste etappe zit erop!

We gaan op weg naar het eerste obstakel, de sluis van Enkhuizen. Er is 2,5 uur ingeruimd voor de passage en de bemanning heeft zich op het ergste voorbereid. Foto’s van overvolle sluiskolken en lange rijen wachtenden staan op het netvlies. We nemen even de tijd om de jassen te luchten, een sanitaire stop te maken en de magen te vullen. Sybo heeft elk uur netjes zijn positie gelogd en zet nu het waypoint naar Kornwerderzand uit. Maar er is een probleem.

˜Heit, kom eens kijken, de GPS geeft aan dat het nog 50 mijl is naar Kornwerderzand, dat klopt toch niet?” Hotze komt erbij en samen controleren ze alle gegevens. Maar dan klinkt het heel hard van buiten:

˜Groen! Het is groen!” Het schip achter ons verzoekt ons vriendelijk de sluis in te varen.

Dit gaat veel sneller dan verwacht! In de sluis wordt het wedstrijdformulier overhandigd aan de organisatie. De sfeer is gemoedelijk, maar veel tijd om met de bemanning van de andere schepen te praten is er niet. Een uur na de finish in Enkhuizen worden de zeilen alweer gehesen voor de tweede etappe. En hoe zat het nou met die 50 mijl?

˜Ach, ik had twee cijfers omgewisseld”, Sybo lacht. ˜Gelukkig zagen we het snel, anders ga je echt aan jezelf twijfelen.”

Vader  Hotze en zoon Sybo zijn als kapitein en navigator goed op elkaar ingespeeld. Samen hebben ze dit jaar de CWO 2 cursus gedaan bij de Zeezeilers van Marken. Daarbij zijn ze op de Wadden geweest en een klein stukje de Noordzee op gevaren.

Om in één rak naar Kornwerderzand te kunnen zeilen moeten we iets hoger aan de wind blijven. Er staat nog steeds 25 tot 32 knopen. Dat is ook de meeste wind die Hotze en Sybo hebben gehad met dit schip. Van spanning is echter niets te merken. Deze Friezen doen hun spreekwoordelijke nuchterheid eer aan. Er wordt niet geschreeuwd, er zijn geen irritaties, ook niet in situaties die om snelle beslissingen vragen. Het gaat eigenlijk heel gemoedelijk voor zo’n eerste keer.  Er wordt steeds contact gehouden met het thuisfront dat zeer meeleeft. We zitten nu ongeveer op de helft. Het veld is aardig uiteen gezeild. In de verte achter ons zien we een nieuwe lichting schepen over de startlijn bij Enkhuizen gaan. De eersten daarvan lopen ons al snel in.

Als de wind iets afneemt kunnen we wat ruimer gaan varen. Doekele heeft het roer overgenomen en Sybo en ik bungelen met onze benen aan de hoge kant. Het zonnetje komt zelfs af en toe door. Hotze warmt de stimpstamp (stamppot rauwe andijvie met spekjes) op. Tot nu toe kan deze ronde niet meer stuk. Met goed gevulde magen koersen we op de finish aan. De procedure is nu bekend, toch wordt het nog een uitdaging omdat we worden ingelopen door andere schepen. Het is een drukte van jewelste. Bij het ronden van de boei worden we gesneden door een fanatieke schipper die vooraan wil liggen in de sluis. Rakelings schuift hij onze boeg voorbij. Ik houd mijn adem in maar Hotze wordt er niet warm of koud van.

˜Het kon net!”

Op de sluis worden we begroet door Bauke, het vierde bemanningslid. Hij wordt direct aan het werk gezet om broodjes te smeren. Sybo noteert alle gegevens in het logboek en noteert de finishtijd tot op de seconde. Het wachten voor de sluis neemt nu wat langer in beslag. Dat geeft ons de tijd om even lekker bij te zakken. Met gloeiende wangen en verwaaide haren genieten we van de thee. Bauke heeft er zin in.

Als we eindelijk de sluis door zijn worden we omringd door schepen die haastig de zeilen hijsen. We varen op de motor rustig een stukje door op zoek naar de startlijn. Die blijkt veel dichterbij te liggen dan gedacht! Snel gaan de zeilen omhoog en zetten we koers naar het westen. Vooral het eerste stuk moeten we om de haverklap overstag. En dat is nog even wennen, niet iedereen heeft de slag direct te pakken. We verliezen hoogte en liggen al gauw achterin het veld. Maar dat heeft wel als voordeel dat we de ruimte hebben om de meest gunstige koers te varen. Bauke sjort zich een ongeluk aan de lijnen.

Klaar voor overstag? roept Hotze om de haverklap. ˜Nee nee!” klinkt het eerst uit de kuip. Maar dat verandert al snel in een geroutineerd ˜Ja schipper” als iedereen meer op elkaar ingewerkt raakt. Bauke zit een beetje beduusd voor zich uit te kijken.

˜Zijn jullie de hele dag zo bezig geweest?”

We vertellen hem lachend dat de eerste twee etappes niets waren vergeleken bij dit. Dit is echt zeilen, werken geblazen. We raken lekker ingeslingerd en maken goede vorderingen. Het opspattende water is nu zout, aan het vertrekkende gezicht van Sybo te zien.

We kruisen regelmatig gelijk op met andere schepen, en merken dat deze zich niet altijd aan de regels houden. Ze winnen hoogte door ver buiten de betonning door te varen en niet voor de volgende boei terug te kruisen. De bemanning besluit om alles volgens de regels te doen, dat is toch het leukste en geeft de meeste voldoening. Het gaat ten slotte om de prestatie, niet om de tijd.

Die regels moeten ook worden opgedoken als we op ramkoers liggen met andere deelnemers. Hoe was het ook alweer? Loef wijkt voor lij, zeilen over bakboord of stuurboord? Het zorgt geregeld voor spannende momenten. Een keer is het echt op het randje. Bauke zit aan het roer en denkt nog net boven een kruisend schip langs te kunnen. Op het laatste moment wijkt hij uit. De andere kapitein werpt ons woedende blikken toe. Terecht, we steken onze handen op. Excuus!

Het is lang licht op de Wadden. Het zicht is geweldig, de zon zakt langzaam en de duisternis zet heel geleidelijk in. Echt helemaal donker wordt het niet. Om ons heen dansende lichtjes van de andere deelnemers. Sybo roept vanaf de navigatietafel welke boeien we moeten zoeken en iedereen tuurt in het donker om ze te spotten. Omdat we zo snel waren in de eerste twee etappes hebben we nu voordeel van de stroom. Pas rond half 1 krijgen we stroom tegen. Als het goed is zijn we dan net het gat voor Den Helder uit.

Maar we redden het net niet. We lopen vertraging op door orientatieproblemen. Wat is toch dat enorme licht? Sybo kijkt op de kaart, maar kan het niet plaatsen, is het Vlieland, Texel? Pas als we ter hoogte van Oudeschild zijn beseft Sybo dat het de vuurtoren van Den Helder is die aan de Noordzeekant ligt. Die zie je natuurlijk over het land heen. We hebben nogal wat hoogte verloren en varen vlak langs de kust van Den Helder. In het donker lijkt de kant gevaarlijk dichtbij te komen. Inmiddels hebben we ook een halve knoop stroom tegen. We kunnen het waarschijnlijk net redden, maar Hotze besluit toch een extra slag te maken. Geen risico. Als we ruim op de Noordzee varen besluit ik een paar uurtjes te gaan slapen. De rest van de bemanning blijft wakker. Er staat een flinke deining en we hebben halve wind. De Spero Invidiam zweeft lekker over de golven heen en duikt af en toe diep met zijn neus de zee in. Een fijne cadans om bij in slaap te vallen.

Om half vijf steek ik mijn hoofd weer naar buiten. Alleen Hotze is nog wakker en zit als een rots aan de helmstok. Zijn ogen zijn wat klein, maar hij houdt het prima vol. De anderen daarentegen hebben mijn voorbeeld gevolgd. Doekele ligt binnen een boom om te zagen, Bauke zit buiten te knikkebollen en Sybo zit bij te komen van zijn eten-overboord actie.  Hij heeft last van zeeziekte en zijn maaginhoud in het water gedeponeerd. Hotze houdt intussen de spirit erin door te wijzen op drie schepen achter ons.

˜Die hebben wel alledrie ingelopen! En die drie gaan we ook nog pakken!” Hij wijst naar voren.

De schepen voor ons lijken me nog wat ver weg, maar Hotze krijgt gelijk, we lopen ze allemaal in. Intussen zijn we getuige van een prachtige zonsopgang. We passeren Egmond en zien in de verte de Hoogovens verrijzen. Voordat we de kolommen van rook dwars hebben, zijn er al weer anderhalf uur verstreken. De wind is ruim en tussen de 10 en 15 knopen. In stilte genieten we van deze ochtend. Behalve Sybo, die steeds witter begint te zien. Van ellende gaat hij binnen liggen.

Bij de finish in IJmuiden is het nog even verwarrend welk havenhoofd we moeten hebben. Op het laatste moment gaan we weer wat scherper zeilen om hoogte te winnen. Maar dan zien we de finishlijn! Met een luide toeter finishen we iets voor half acht ‘s ochtends. Sybo roept per marifoon de haven op en krijgt een plekje toegewezen. Iedereen is moe en toe aan wat uurtjes slaap.

Eerst brengen Sybo en Hotze het laatste wedstrijdformulier naar de organisatie en ik loop door naar de bus. Met gloeiende wangen vecht ik tegen de slaap. De volgende dag ontvang ik een smsje: de Spero Invidiam is weer veilig in de thuishaven Roggebot (bij Kampen) teruggekeerd. Klaar voor nieuwe reizen.

(De Spero Invidiam is geindigd als 51^e in haar klasse)